De zijderoute (Pakistan en China)
Rond de middag vlogen we met KLM naar Karachi in Pakistan, een vlucht van 7 uur en 10 minuten over een afstand van 5991 km. Het cabinepersoneel van KLM was heel vriendelijk en er was een goede service. We landden om 23u30 plaatselijke tijd (3u later dan in België) In het vliegtuig kregen we de melding dat het 33° was! Op de luchthaven wisselden we geld, voor 100$ kregen we 5385 Roupies.
Om 2u ‘s nachts vlogen we met Pakistan International Airlines naar Islamabad, een vlucht van een kleine twee uur. Toen we daar aankwamen, stond de luchthaven vol mensen en het was 4u ’s nachts! Vrouwen zag je hier niet en de mannen droegen allemaal een luchtige broek met daarboven een lang hemd. Wij waren blijkbaar een attractie want iedereen stond ons volop aan te gapen. Uiteindelijk reden we dan met een minibusje naar het hotel.
Daar namen we eerst ontbijt en kregen we een korte uitleg van onze begeleidster.
We gingen dan eerst een paar uur slapen en nadien keken we rond in Saddar Bazaar. We zagen veel winkels, veel mensen, veel vuil, veel verkeer en hoorden veel lawaai. Iedereen leefde hier blijkbaar op straat, ze keken rond en deden niets. Er viel hier niet veel te beleven en het was geweldig heet. De zon scheen ongenadig op onze hoofden.
In een Pakistaans eetcafé wilde men ons niet bestellen omdat ik een vrouw was. Vrouwen hoorden hier blijkbaar niet thuis. Pakistan was streng islamitisch dus waren alle vrouwen gesluierd, alleen hun ogen waren zichtbaar. Ze keken nooit een man aan maar sloegen onderdanig hun ogen neer.
We aten dan in het hotel een kipsandwich met een grote fles water en nadien rustten we nog wat op onze hotelkamer. ’s Avonds werd er voor onze groep een barbecue georganiseerd in het hotel. Eerst moest iedereen zich voorstellen en zeggen waarom hij of zij voor deze reis gekozen had en wat men er van verwachtte. Het eten kostte 320 Rp per persoon.
Deze morgen vertrokken we met een busje voor een rit van 268 km over de Karakoram Highway samen met Karim, onze plaatselijke begeleider in Pakistan. Het busje was wel een beetje krap aan beenruimte.
Eerst reden we naar de Shah Faisal Moskee in Islamabad. Het was een prachtmoskee omgeven door vier minaretten van 90 meter hoog. De muren waren bekleed met wit marmer en binnenin was de moskee versierd met mozaïeken en er hing een enorme kroonluchter. Deze moskee was de grootste ter wereld, binnen in het gebouw was er plaats voor 15.000 gelovigen en op de binnenplaats konden er nog eens 85.000 terecht. Binnen mocht niet gefilmd worden.
Daarna reden we naar Taxila, eerst bezochten we het museum, ook daar mocht niet gefilmd worden maar één van de bewakers stond het toe in ruil voor een balpen. Het museum gaf een illustratie van het dagelijkse leven van de inwoners van de oude stad. Er was een uitgebreide muntenverzameling en voorwerpen zoals sieraden en gereedschappen.
Dan gingen we naar de opgravingen van Julian, eerst hadden we een korte steile beklimming maar deze opgravingen waren de mooiste van allemaal en waren het best bewaard gebleven. De stoepa’s waren versierd met ontelbare gebeeldhouwde Boeddhabeelden. Er was ook een Genezende Boeddha, de gelovigen smeekten om genezing door hun vinger in de navel van het beeld te steken.
Het was terug geweldig heet, iedereen liep te zweten en te puffen want het was zeker dik boven de dertig graden.
Onderweg lunchten we in een goed en proper restaurant: kip, rijst, groenten, brood, meloen en thee.
Rond 18u stopten we in een dorpje om een wandeling te maken en zo het dagelijkse leven van de Pakistanen te zien. Iedereen stond ons terug aan te gapen.
Daarna volgde een ritje over de rivier met een voorhistorisch kabelliftje. Fascinerend!
Rond 19u30 kwamen we aan in Besham, hotel Falak Sair was een heel eenvoudig hotelletje. Het avondeten bestond uit soep en de rest was hetzelfde als deze middag. Op de kamer was het geweldig heet.